Verslag Franky's Kids NK Carrousel 2013.

D-day was dit jaar op Zondag 28 April 2013 met als gastlocatie Manege Beuker te OudKarspel. Een heel jaar trainen voor één dag..
Eigenlijk is het gekkenwerk en vraag je je wel eens af waarvoor je het doet.. Zo bleek ook gisteren maar weer dat je in een rollercoaster van emoties stap en aan het einde van de dag maar moet zien waar deze stopt.

De voorbereiding liep ook al niet helemaal lekker..de laatste twee weken ontstonden er wat vraagtekens o.a of Mandy vrij kon krijgen van haar stage, of Waxime en Vito op tijd fit genoeg zouden zijn om mee te lopen en of Kim roet in het eten zou gooien door het weekend van het NK Hengstig te zijn.

Dan een generale op Woensdag die het aankijken niet waard was wat dus ook niet echt goed is voor het zelf vertrouwen. Het lijken allemaal kleine dingetjes maar alles bij elkaar brengt toch wat onrust in de groep..

enfin.. Zaterdag is de standaard voorbereidingsdag.. Paarden vlechten , poetsen, spullen klaarzetten etc etc. de geijkte dingetjes . Uiteindelijk toch maar besloten om Kim mee te nemen want de hengstigheid leek mee tevallen ( Tilan blij).

Zondagochtend 7 uur verzamelen samen met “Stepping Stones” die in de ochtend poule moesten starten. Het inladen ging weer lekker soepeltjes. De paarden worden hier steeds makkelijkerder in en na niet al te lange tijd kon de stoet op weg naar manege Beukers.

Dit was het moment dat de beugels van de achtbaanstoeltjes dicht klapte en je niet meer uit kon stappen. Een korte opsomming van de emoties:
- Bij Beukers aangekomen was het eerst aan “de Stones” om zich klaar te maken voor hun proef. Mede door de vele handjes liep dit redelijk gesmeerd ( ontspanning ).

- Tijdens het los rijden van “ de Stones” bleek dat Vito niet helemaal lekker liep ( opkomende stress ).
- Vito snel vervangen door Wuppeth. ( afzakkende stress ).
- De dames vertellen wat dit tot gevolgen had voor “de Kids”. namelijk dat Lara op Wino en Sanne op Floor moest ( ik las paniek in hun ogen)..
- Proef van de Stones bekeken ( ontspanning )
- Overpakken van de paarden en “ de Kids” omkleden voor hun proef ( lichte spanning)
- Op en instappen. De koppies stonden strak , helemaal die van Lara en Sanne. ( Hoog spanning )
- Doordat de prijsuitreiking van de ochtend poule uitliep moestten wij extra lang instappen. Hierdoor zag je dat de dames met de minuut relaxter werden en er kwamen her en der weer wat praatjes ( ontspanning )
- Het inrijden ging naar mijn mening in totale ontspanning .
- We mochten de hoofdring in. Voor de dames had ik , zonder dat ze het wisten, een Intro in gesproken (zie post "intro Kids" ) en ik vermoede dat dat wel enige emotie zou oproepen en inderdaad ( een lach , een traan , verbondenheid)

Om de parallel nog maar te trekken naar een achtbaan, dit was alleen nog maar het ritje naar het hoogste punt net voordat je naar beneden raast.|
De proef begon… muziek werd gestart en “off we go” ..
- De eerste figuren gingen prima ( gezonde spanning) Maar toen:
- Er word een commando gegeven. De ene helft reageerde, de andere helft niet. In een split second gaat er door je heen, wie, wat, waar, waarom.
Er heerste totale CHAOS in de bak en paarden galopeerde kris kras door elkaar. PANIEK sloeg toe.

Het waarom kwam als een donderslag . IK ( commandant) was een deel van het figuur vergeten en gaf een commando te vroeg. ( Ongeloof )
Daar gaat de plaatsing bij de eerste 3 flitste het door mijn hoofd.( Kwaadheid )
In de tussentijd leek het wel of iedereen op zoek was naar die laatste strohalm om maar weer in het goede spoor te komen zodat de proef uit gereden kon worden.
De strohalm werd gevonden en een voor een trokken de dames elkaar uit het water op het droge ( respect ) .


De rest van de proef werd desondanks in opperste concentratie uitgereden. ( zwart gat.. weet niet meer wat ik voelde). Dan komt de terleurstelling, het balen, de tranen en vlak daar achteraan de berusting dat dit jaar niet ons jaar is. De zin : “Een heel jaar trainen voor één dag.. en dan vraag je je wel eens af waarvoor je het doet....” Echode meerdere malen door mn hoofd.

Het lange wachten tot de prijsuitreiking is begonnen.. 2,5 uur wachten om te horen dat je het niet gehaald hebt.. ik wil naar huis en met mij denk ik de meeste meiden.( Moedeloosheid )
Maar hoop gloeid op aan de horizon…de kans berekening die je maakt bij het zien van de andere groepen leert je dat je niet laatste hoeft te worden .

De weg naar je plek tijdens prijsuitreiking is lang en met Lood in je schoenen bewandel je die. Het officieele praatje word gehouden en daarna wordt nr 10 omgeroepen. Geen Franky’s Kids.
Nr 9… Ook nu werden we niet naar voren geroepen ..Ik had me er al bij neergelegd dat we dan waarschijnlijk wel 8ste zouden zijn en riep de dames bij elkaar om naar voren te lopen … Maar ook nu werd onze naam niet omgeroepen…Berusting veranderde in verbasing en de groep werd een beetje onrustig.

Verbasing veranderde in hoop toen ook bij nr7 en nr6 geen Franky’s kids naar voren werd geroepen. Hoop veranderde in euforie toen nr5 werd omgeroepen en wederom was dat een andere groep. Het zou toch niet… het kan niet… buiten de fout om hadden we wel heel strak gereden maar….neeh .. Verbasing,hoop, eufory alles wisselde elkaar in een sneltreinvaart af…
Eufory veranderde in complete gekte… Franky’s Kids hadden zich bij de eerste 3 geplaatst. Tranen vloeide en de meiden vielen in elkaars armen.
Uiteindelijk 3e geworden, Met een flink aantal 8ten hadden we de gemaakte fout weg gepoetst. De hekjes gingen open we konden uitstappen… op naar de volgende rollercoaster.

Franky’s Kids 2013 – They did shine like diamonds and made me more than proud again !!!!

Aankomende evenementen