Verslag - Franky's Kids 3e op NK Carrousel 2012. ( H-poule)

Franky's Kids, Wat zal ik zeggen, een groep pubberende, giechelende meiden en een dominant haantje.. probeer daar maar eens mee te werken.
Ze hadden een doel, wilden in ieder geval een keer mee doen aan een Nederlands Kampioenschap Carrouselrijden. Er waren echter wat problemen, Slechts 6 ruiters/amazones, geen manouevre, geen muziek en geen commandant.

Sinds vorig jaar hebben we met man en macht gelobbyd bij mede ruiters om mee te doen in de carrousel en het is ons gelukt. De oplettende lezer ziet inderdaad een verandering van "ZE" naar "WE". Want naast de ruiters hadden "ZE" inmiddels ook een commandant  (ik zei de gek), een manouevre en bijpassende muziek, oftewel het hele pakket wat nodig is om mee te kunnen doen.

Ondanks wat wisselingen in de samenstelling in de afgelopen maanden waren we er klaar voor om afgelopen 29 April af te reizen naar Manege de Eenhoorn in Blokker.

De zaterdag ervoor nog een "generale repetitie" gereden die over het algemeen "slecht" behoren te gaan om een "goede" Finale te kunnen rijden.
Maar wat nu als die generale eigenlijk helemaal niet zo "slecht" ging ?? Hoe moest het dan op het NK gaan?? Was dit de goden verzoeken??

Na het rijden, samen met "de Stones"  de andere groep die ook in de H-poule zou starten, de paarden ingevlochten en alle spullen klaar gezet. Dit om de volgende morgen niet nog vroeger op te hoeven staan.
Want het was vroeg... Heeel vroeg, de wekker ging om 03:30 in de morgen, snel opstaan. De paarden voeren waarna de deuren open konden zodat "de Zombies" (lees: leden van "Stepping Stones" en "Franky's Kids") naar binnen konden.

Terwijl de meeste bezig waren met hun haarnetje in te doen en de paarden nog een laatste borstel over hun lijf te halen bemoeide ik me met het aankoppelen van de trailers.
Dat was me wat, de trailers hadden we van te voren getest achter de Schoteroog Jeep en bij de laatste trailer "leek" het alsof er een lampje stuk was. Echter naar wat nu bleek moest er ergens kortsluiting hebben gezeten want de jeep had in zijn geheel geen licht meer en bij Arie zijn wagen sloegen ook de stoppen door.

Gelukkig was dit redelijk snel verholpen en konden de wagens geladen worden. Klaar voor vertrek... DACHTEN WE. Romy was na het laden naar voren gereden en op het moment dat wij daadwerkelijk wilde vertrekken startte haar Auto niet meer.

Stress begon nu toch wel toe te slaan, hebben wij dit!? . Dit krijg je van een "goede generale" dacht ik nog. Maar aan de andere kant "Bad luck"  moet nou toch wel eens op iemand anders zijn bordje gaan vallen.

Gelukkig was onze redder in nood Jos genegen om de trailer achter zijn bus te hangen. Verder ging het vervoer soepeltjes en was er bij aankomst bij " de Eenhoorn" voldoende plek om alles naast elkaar neer te zetten, wat wil je, we waren de eersten <lol>

Samen met de "Stones' de paarden afgeladen en hen nog geholpen bij het stappen ect. Met zijn alle hun proef gekeken,waarna wij aan de beurt waren. Ik moet zeggen, de koppies waren wel wat gespannen, maar om te zeggen HEEEL gespannen, dat niet echt.

Na wat ingereden te hebben,  lang was niet nodig want de paarden hadden immers al gelopen , konden we eindelijk de bak in om onze proef te laten zien.Start de muziek, nog even wat bemoedigende woorden van mijn kant, en daar gingen we..

Toen bleek dat er toch wat stress in de groep aanwezig was. Esmee vergat het tweede gedeelte van de "paperclip" , Fleur was net te laat met afwenden, maar beide corrigeerde zich prima.
Dit was denk ik een eye-opener want de rest van de proef werd, op wat kleine puntjes na, goed en geconcentreerd gereden. Het gevoel dat dit bijna niet meer fout kon gaan en dat we het gewoon zouden flikken werd met de minuut groter. Gevolg was dat ik de laatste commando's bijna niet m'n strot uit kreeg.

Na 14 minuut en 38 sec was de proef voorbij, konden we het gejoel en het applause in ontvangst nemen en begon het wachten tot de prijsuitreiking. Alle groepen werden naar voren geroepen om plaats te nemen achter hun naambordje.

Nummer 9 ...geen idee meer wie dat was, Nummer 8 .. "stepping Stones", Nummer 7...Bij iedere plek dat we nog niet opgenoemd werden steeg de spanning.. tenminste, ik geloof dat ik de enige was die "ADHD mannonie" neigingen kreeg..

Nummer 4 werd opgehaald door de ringmeester en er barste een gejuich op bij de overgebleven groepen en hun supporters. Ook bij ons want wij waren een van die groepen, We ZIJN DOOR.!!!!

Uiteindelijk zijn we 3de geworden wat betekend dat we volgend jaar in de G-poule mogen starten..

Ik ben blij voor en vooral trots op MIJN "kids"..
Doelstelling 2012 behaald.

Op naar volgend jaar.

Aankomende evenementen